NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
SERIAL ZOSTAŁ OPARTY NA WYDARZENIACH HISTORYCZNYCH.
NIEKTÓRE NAZWY ORGANIZACJI I OSOBY UKAZANE W NIM SĄ FIKCYJNE.
ODCINEK 11
„Pani” odnosi się do kobiet.
„Pan” - do mężczyzn.
„Poświata” to nikłe, blade światło.
„Paradoks” to niemożliwa sytuacja.
Wszystko zapamiętałam.
Dobra robota.
Dzisiaj pouczymy się słów na litery S, U i V.
Na literę S...
Znam już „sad ending”.
Tragiczny koniec.
Tak, znała pani to określenie jeszcze przed nauką angielskiego.
Zgadza się.
Cudzoziemiec...
Wiedziałem, jak pani zareaguje
na moją historię.
Wiedziałem,
ale to wciąż boli.
Od początku wiedziałam, że to będzie takie zakończenie.
Słucham?
Zadałam pytanie.
Jak po angielsku powiedzieć „cudzoziemiec”?
Akurat to słowo nie zaczyna się na S.
„Stranger”.
Wszystkie słowa,
których się uczymy, są smutne.
Wcale nie, pani. Na przykład na S są takie słowa...
jak „snow”.
Sanki.
I „sunshine”.
Albo „star”.
Jak promienie słońca i lodowa szadź.
Sanki, słońce i szadź.
Razem tworzą miły zimowy dzień.
A zimą śnieg „skrzy” się w słońcu.
„Sky”.
Które słowo podoba się pani najbardziej?
Nie jestem pewna.
SANKI SŁOŃCE
Rety.
Czemu światła zaczynają migać, gdy przejeżdża tramwaj?
Pospieszmy się.
Moonlight.
Stranger.
Dokąd pani idzie? Chciałem pójść w tę samą stronę.
To nie powinno obchodzić cudzoziemca.
Music.
Chcę płonąć jasno, a potem się wypalić.
Jak płomień.
Sunshine.
Ten kraj, który próbuje pani chronić. Dla kogo on jest?
Jest w nim miejsce dla rzeźników?
Albo dla niewolników?
SŁOŃCE
Sunshine.
Mister...
sunshine.
Na ulicach zawierucha.
Chyba prędko nie przestanie padać.
To nie najlepszy dzień na spacer.
Zaryzykuję.
Mogę o coś prosić?
Chodźmy gdzieś, gdzie inni nas nie zobaczą.
To ostatni śnieg tej zimy?
Nie zmarzły ci ręce?
Porozmawiajmy.
Uważaj, gdy łapiesz kobietę za rękę.
Nie zawsze trzyma w niej słońce albo tęczę.
Wciąż spotykam niebezpieczne kobiety.
Ponoć swój ciągnie do swego.
Ostatnio jestem grzeczny.
Gdzie byłaś?
Tu i tam.
Pada śnieg, hotel pełen,
pojechałam po płaszcz.
Wygląda dokładnie tak jak ty.
Pięknie?
A czy kobieta z bronią w ręku
może wyglądać inaczej?
Idziesz do hotelu? Odprowadzę cię.
Chodźmy tędy.
Ładniejsze widoki.
Nie są do trzymania.
Co do tamtego dnia...
to przepraszam.
Wyobrażam sobie moją minę,
gdy opowiedział mi pan swoją historię.
Musiało to pana zranić.
Przepraszam.
Chciałam...
żyć jak wojownik.
Okłamałam dziadka,
przysporzyłam zmartwień ciotce,
stałam się ciężarem dla tych, którzy są mi wierni.
Na duchu podtrzymywała mnie myśl...
że robię coś dobrego.
Ale...
po wysłuchaniu pańskiej historii
mój świat legł w gruzach.
Gdy byliśmy razem,
nawet przez chwilę nie myślałam o pańskim pochodzeniu.
Właściwie...
uznałam pana za arystokratę.
Myślałam, że nie jestem jak inni arystokraci.
Myliłam się jednak.
Moja walka to czysta ironia.
Jestem tylko...
rozpuszczoną szlachcianką...
która nie postawiła nogi poza palankinem.
Dlatego...
proszę...
Niech pan nie czuje się zraniony.
Pani już dawno poszła do przodu.
To był zaledwie...
mały krok wstecz.
Powinna pani dalej wieść swoje życie.
Ja się wycofuję.
Nie z uwagi na pani wysoki status.
Mogła pani po prostu milczeć.
Mogła pani udawać, że nic nie widzi.
A stoi tu pani we łzach. Dlatego to robię.
W tym świecie...
różnice naprawdę istnieją.
Różnice władzy.
Różnice zdań.
Różnice statusów.
Ale nie pani jest temu winna.
Ani ja.
Po prostu taki jest świat,
w którym się spotkaliśmy.
W pani Joseon żyją
pan Haengrang
i pani Haman.
Tak samo jak łowcy niewolników, garncarze, tłumacze,
a nawet chłopcy na posyłki.
Niech pani będzie wojownikiem.
Ale proszę nie zapominać o swoim pochodzeniu.
Tak będzie najlepiej.
Proszę przetrwać tę zawieruchę.
Żyć jak najdłużej...
i bronić swojego Joseon.
Proszę je zatrzymać.
I nie upadać więcej.
Policzek wygląda normalnie.
Podobno nieźle oberwałeś.
Nie przywykłem do bycia bitym,
więc trochę zabolało.
Czym sobie zasłużyłeś?
Ustrzeliłem kosa,
przez co nie mógł latać.
Kosa?
Spoliczkuj mnie, jeśli chcesz.
Ponoć złapali Gui-dan.
Nie bądź naiwny.
Policzek niczego nie zmieni,
dług nie został spłacony.
Podobno ma chorą matkę.
Jej poświęcenie dla matki jest ujmujące.
Aż się popłakałem.
Jeśli nie chcesz naprawdę płakać,
trzymaj się z dala od moich ludzi.
Nie mogę, choćbym chciał.
Faceci nie potrafią niczego załatwić,
a ta nowa dziewczyna
stanęła po stronie wroga.
Dotknęło mnie to.
Kiedyś nawet martwiłem się o jej brata.
- Jakieś problemy? - Nie.
Śnieg rozbudził apetyt na kawę.
Dobrze.
Witam...
Cholera.
Dawno pana nie było, doktorze Matsuyama.
To prawda, pani Kudo.
Nie wiedziałam, że przebywa pan w Joseon.
To zasługa Rinoiego.
Polecił mnie w Centrum Medycznym w Hanseong
jako chirurga.
Proszę nas czasem odwiedzić.
Nie żebym życzył pani choroby.
Ach, tak.
A przy okazji...
co skłoniło do tego Rinoiego?
Wyniki sekcji zwłok.
Wyniki sekcji zwłok,
które wskazują na prawdziwą przyczynę zgonu...
pani męża.
Pana Rinoiego
poruszyła prawda,
pani Kudo.
No cóż.
Niezbyt dobra to dla mnie wiadomość.
Może z uwagi na młody wiek.
Szybko wraca do zdrowia.
Za tydzień ją wypiszemy.
Przemywaj rany co godzinę.
Oczywiście.
Szybko zdrowieje.
Wypiszemy ją za tydzień.
Naprawdę?
Mój Boże, nie umrzesz.
Ale ulga.
Kim pan w ogóle jest?
Skąd się tutaj wzięłam?
Soon-sim.
Jesteś w najlepszym szpitalu w Joseon.
Pewien pan...
prosił nas, by się tobą zająć.
Zapłacił za wszystko, nawet za operację rany postrzałowej,
za każdy twój posiłek,
każde lekarstwo.
Ty spokojnie wracaj do zdrowia.
Dobrze?
Czemu panowie są tacy mili?
Nie słyszałaś nas?
Wracaj do zdrowia.
To nie ma sensu.
Ktoś mi pomógł i nie chce nic w zamian?
Dziewczynko.
Może nie nauczył cię tego twój świat,
ale dorośli powinni
pomagać dzieciom bezinteresownie.
- Zdrowiej, dobrze? - Właśnie.
Kim jest ten mężczyzna,
który się mną zajął?
Zasypywała nas pytaniami na temat pana
i tego, czemu jej pan pomaga.
Ale spokojnie.
Nie pisnęliśmy ani słówka.
Usta zamknięte na kłódkę.
Tylko dlaczego to tajemnica?
O dobrych uczynkach nie trzeba paplać.
„Uczynków pobożnych nie czyńcie na pokaz”.
Raz uratowałem chłopca
ze skrzyni. Wzruszająca historia.
Ja zrobiłem to na pokaz.
Jedzcie, już zapłacone.
Szczodrze.
Czy ci, którzy wracają do kraju w chwale,
mimo trudnego dzieciństwa,
nie powinni mieć więcej przyzwoitości?
To amerykańskie poczucie humoru.
To był „żart”.
To znaczy?
Teraz cię nie śmieszy,
ale będzie za jakiś czas.
Właśnie na to wpadłem.
I tak nie ma sensu.
Proszę, to za lekcje koreańskiego.
To dla mnie, proszę pana?
Dziękuję.
Bardzo je lubię.
PA, KA, CHA, JA, AH, SA, BA, MA, RA
Jak napisać „do widzenia”?
Wszystko w swoim czasie, panie.
Najpierw same spółgłoski i samogłoski.
Nie jest pan jeszcze gotów na dwuznaki.
Smakowały ci cukierki ryżowe?
Tak, panie. Były słodkie i pyszne.
Proszę pisać.
Dobrze wiedzieć.
Giyuk.
Nieun.
Digeut.
Rieul.
Mieum.
Mam plany na wieczór i chciałbym już wyjść.
Dobrze.
Dziękuję panu.
Bieup.
Już to robiliście.
Ciągle uczysz pana spółgłosek?
Uczy się z tobą, mimo obowiązków.
Nie obijaj się i siedź prosto.
Usiądź ładnie, Do-mi.
W tym wieku powinien już znać alfabet.
Musi się go nauczyć, żeby pisać listy do ukochanej.
„Tęsknię. Spotkanie?”
Co to za mężczyzna, co takich prostych słów nie zna?
Nie mam racji?
Masz mnie za głupka?
Co też pan opowiada?
To było niegrzeczne.
Jestem urażony.
Ależ nie! Jakże mi przykro to słyszeć.
Przedrzeźniałem pana. Lepiej już pójdę.
Nauka nie zna hierarchii.
Nie odpuszczaj mu.
Przepraszam.
Nie pomyślałem i wypisałem spółgłoski.
Razem z samogłoskami...
Jesteś gorszy niż on.
Dlatego będzie mi ciebie bardziej brakować.
Słucham?
Nie wiedziałem, czy ją wyrzucić.
Nie wiedziałem, co robić.
Jeśli miała wystarczająco odwagi, by tu przyjść,
to jej wysłucham.
Możesz już iść.
W drodze do domu
znajdź pokój dla pana.
Oczywiście.
Więc? O czym chciałaś rozmawiać?
Proszę mnie przyjąć.
Wszystko panu poświęciłam,
zanim on, Lee Se-hun, tak skończył.
Wplątałam się w ten bajzel,
choć byłam wytworną kisaeng.
Każdy arystokrata mnie chciał.
Należę do pana.
Do końca życia będę służyła u pańskiego boku...
Przestań pleść bzdury.
Przez ciebie
klnę jak już od 30 lat nie kląłem.
Widziałaś się w lustrze?
Wytworna kisaeng? Te czasy już minęły.
Uciekłaś ze złotem
przed śmiercią Lee Se-huna. Czemu miałbym ci zaufać?
Nie popełnię więcej tego samego błędu.
Właścicielka hotelu mnie oszukała i zabrała mi całe złoto.
Wredna jędza.
A jednak cię nie oszczędzę.
Ta jędza...
to moja córka. Nie wiedziałaś?
Proszę? Pańska
córka?
Błagam! Proszę mnie nie zabijać.
Tak. To ja, Lee Wan-ik.
Proszę z policją.
Niech mi pan daruje życie.
Zapraszam na miskę gorącej zupy.
Zostawiamy ją w pani rękach.
Po co im złoto na miskę zupy?
Czemu trwonisz moje złoto?
Chyba wyraziłam się jasno:
twoje życie w zamian za złoto.
Mogłaś mi wszystko powiedzieć.
Nie mówiłaś, że Lee Wan-ik to twój ojciec.
Palnęłam przez to głupotę
i omal nie zginęłam.
Czyżbyś na mnie klęła?
Właściwie to...
Owszem. Człowiek przyparty do muru zrobi wszystko.
Nie interesuje mnie to.
Powiedz, co widziałaś, jak ustaliłyśmy.
Ilu służących jest w domu o tej porze?
Ilu strażników?
Który to pokój?
Drzwi przesuwane czy na zawiasach?
Wszystko.
Co palisz?
Wróciła pani.
To jedwab.
Postąpiłam niemądrze.
Wiem, że jest późno, ale chciałam to spalić.
Masz rację.
Ja też powinnam to była zrobić dawno temu.
Moja głupota
tylko pogorszyła sytuację.
A niech to.
Znowu ten żołnierz z Ameryki.
Przyszedłem to tu zostawić.
Popękane naczynia.
Tylko po to?
Tak, tylko.
Chciałem ci też podziękować.
Winien mi byłeś pieniądze za alkohol,
dług spłacony.
Nie ma za co dziękować.
Jeśli chodzi ci o coś jeszcze,
to marnujesz swój czas.
Dzisiaj jej nie będzie.
Co za ulga.
Staram się jej unikać.
Jeśli pani Ae-sin zechce związać z tobą przyszłość,
to jej pomogę.
Jeśli każe cię zabić, zrobię to.
Co mówiła?
Chyba chce zrobić to sama.
Często przychodzi tu, żeby ćwiczyć strzelanie.
Ma celne oko.
Nawet gdyby postanowiła zaryzykować i zrezygnować z wielu rzeczy,
by być z tobą,
to tutaj, w Joseon,
to niemożliwe.
Wiem o tym.
Nie chcę, by przeze mnie płakała.
Wolę, by śmiała się beze mnie.
Co to za strzelba, która tak celnie strzela?
Chętnie ją pożyczę.
Już dawno nie strzelałem.
Kto wie?
Może to, że widział mnie pan tamtej nocy,
też było romantyczne.
Nie wypada, by dama z dobrej rodziny
czyniła takie aluzje.
Ma pan rację. Miło było się spotkać.
Mnie tym bardziej.
Smacznego.
Jedzmy.
Te rarytasy to po to,
żeby wypytać nas...
co u pani Ae-sin?
Źle nas pan ocenił.
Niczego nie powiemy.
Jedzenie skutecznie zamknie mi usta.
Jesteśmy powściągliwi.
Czyli dyskretni.
Muszę coś zjeść, żeby zająć czymś usta.
Dobrze z nią?
Gdyby tak było, to nie płakałaby całe noce.
Aż poduszka jest cała mokra.
Płakała?
Jej piękne oczy dawniej błyszczały, a teraz są ciągle zapuchnięte.
Od śmiechu to się nie stało.
Przyszliśmy to panu wypomnieć. Nic więcej nie powiemy.
Chciałem tylko zjeść z wami obiad.
Smacznego.
Będzie do niczego, jak makaron spęcznieje.
Wyrzucić wasze porcje?
Marnowanie jedzenia to grzech.
Zjesz za chwilę.
Będzie bardziej sycące,
jak makaron spęcznieje.
Taki kawał szliśmy, że należy nam się dokładka.
Na pewno wolałby pan, żebyśmy wyszli najedzeni.
Nie mam racji?
Możecie zamówić dokładkę.
A to...
przekażcie pani Ae-sin.
Będzie wiedziała, co to.
A wam...
życzę zdrowia.
Rety, co...
Chyba wyjeżdża.
Kiedyś na pewno.
Może damy to panience po jego wyjeździe?
Tak będzie lepiej. I tak jest zrozpaczona.
A co jeśli się popsuje?
Rety, to co robimy?
Mielibyśmy kłopoty.
Nawet nie możemy otworzyć.
Schowaj to w chłodnym miejscu.
I wąchaj, czy się nie zepsuło.
Dobrze.
Rety.
Tylko gdzie, żeby nikt nie znalazł?
Co mam z tym zrobić?
TĘSKNIŁAM
Powinna pani dalej wieść swoje życie.
Ja się wycofuję.
TĘSKNIŁAM
TĘSKNIĘ
Zaczęła się godzina policyjna!
- Do jutra. - Do jutra.
Mogę jakoś pomóc?
Jestem Kim Hui-seong.
Tam jest moja narzeczona!
Przyszedłem do niej.
Co za ciepłe przyjęcie.
Czuję się zobowiązany.
Podoba ci się garnitur?
Słałam ci taki co roku.
Było mi przykro, bo nigdy nie pisałeś, czy dotarły.
Już za późno, ale dziękuję
za informację.
Taki miałaś plan?
Nie rozumiem.
Wiem.
Nie chcesz wiedzieć,
co jeszcze zaplanowałem?
Jeśli chcesz, bądź na przystanku tramwajowym.
Będę czekać.
Nie chodź w tym garniturze.
Muszę...
w nim chodzić.
Zrozumiesz, gdy przyjdziesz na przystanek.
Panienko.
Co się dzieje?
Czy to prezent od narzeczonego,
czy ostrzeżenie?
Jak to nie ma już biletów?
Co ty pleciesz, do diabła?
Co za upokorzenie.
Widzisz tę kolejkę?
Ile mamy jeszcze czekać?
Przepraszam, ale dzisiaj nie pojedziecie tramwajem.
Syn pana Kima, panicz Hui-seong,
wykupił pulę biletów,
aby móc jeździć ze swoją wybranką.
- Hui-seong? - Hui-seong?
Szczęściara z niej.
Przestańcie już.
Też mogę wykupić wszystkie bilety.
- Niech to. - Przepraszam za kłopot.
Bardzo mi przykro.
A ty co?
To mogło źle się skończyć!
Takie mam metody.
Czyha na ciebie duże niebezpieczeństwo.
Jeszcze ktoś do ciebie wyceluje przez ten strój.
I tym razem będziesz naprawdę kulał.
Sam się o tym przekonam.
Nie widziałeś?
Wszyscy tak się noszą.
I tutaj pojawia się moja rola.
Chyba masz rację,
przez co mam ochotę ci przyłożyć.
Zmieniłbym ton, gdybym liczył na darmową przejażdżkę.
Wykupiłem wszystkie bilety.
Albo wysiadasz,
albo płacisz za bilet.
A to ci nowość.
Zwykle to moja kwestia.
Wy zaczekajcie. Przejedziemy się i wrócimy.
- Jedziemy. - Udanej przejażdżki.
Matko, tyle wolnych miejsc.
Tego się po nim nie spodziewałam.
Lubi przesadzać.
Nie bez powodu.
Amerykanin nakupował nam makaronu
i pierożków.
Bierzesz jego stronę przez makaron?
- Co? - Nic specjalnego ten makaron.
Aż tak chcesz się przejechać stalowym osłem?
Daj spokój. Żadna to dla mnie przyjemność.
Tylko serce by mi waliło z nadmiaru rozrywki.
Nie chcę jechać.
Wcale tak nie myślisz.
Wprosił się bez biletu.
Kazałem mu wysiąść, ale odmówił.
Ignoruj go.
Czemu tramwaj jest pusty?
Zawsze jeździ nim mnóstwo ludzi.
Zadbałem o to,
byśmy byli tylko we dwoje.
Co to znaczy?
Wykupiłeś wszystkie bilety?
Pani Ae-sin, ma pani pieniądze?
Nie martw się.
Dotrzymuję obietnic.
Jakie pieniądze?
Wkrótce minie termin.
Dłużnicy zawsze uciekają się do tej samej wymówki, pani.
Kto w Joseon jest najbogatszy?
Stoi przed panem.
Więc kto wcześniej kazał mi zapłacić za bilet?
Nie ważne, ile jest ci dłużna, zostaw ją w spokoju.
Góry może i należą do króla,
ale większość nizin należy do mnie.
Dobrze wiedzieć.
Dużo miejsca, żeby cię pochować.
Dziękuję za przejażdżkę.
Zatrzymaj się.
Nic ci nie jest?
To mogło źle się skończyć.
Mnie nic nie jest.
Powinienem zacząć rozglądać się za jakimś grobem w pobliżu?
Życzę zdrowia. Sam trafisz do wyjścia.
Co zaszło między tobą i Dong-mae?
Dlaczego jesteś mu winna pieniądze?
- Dużo? - Miała miejsce pewna sytuacja.
Sama się tym zajmę.
Po co...
do mnie przyszedłeś?
Zaprosić cię na przejażdżkę.
Tylko we dwoje.
Więc wykupiłeś wszystkie bilety?
Nie chciałem, by ktoś jeszcze cię słuchał.
„Jak skromna dziewczyna mogła zranić się w nogę?”
Twoich odpowiedzi...
„Gdzie ubrania, które ci kupowałam?”
Na takie pytania.
„Mogę nosić te same ubrania co ty?”
Albo takie.
Już mówiłam.
Wysyłałam je do Japonii.
Dziękuję ci za nie.
Chodźmy teraz do sklepu kolonialnego.
- Nie chcę. - To może...
rejs statkiem?
Rzeka zamarzła.
Lubisz polować?
Nie. Czemu pytasz?
Znasz się na górach?
Zabijesz mnie?
Jeśli nie, chodźmy w góry.
Pozwól mi pozostać
swoim narzeczonym.
Czy nosisz moje garnitury, by walczyć za kraj czy go sprzedawać,
będę podążać za tobą jak cień.
Jeśli zrobi się niebezpiecznie,
schowaj się przy mnie.
Jeśli to pozwoli mi wrócić do Joseon,
to będzie to zaszczyt.
A więc to prezent.
Przyjmujesz go?
Lepsze to niż wyjście w góry.
W górach
miałabym olbrzymią przewagę.
Jestem zaszczycony.
PORT JEMULPO
ALLEN, AMERYKAŃSKI MINISTER W KOREI
Minister Allen wrócił dziś z Szanghaju.
Według słów tłumacza
cesarz wyraził chęć
spotkania się z nim w sprawie pożyczki.
Aby tego uniknąć, Allen przebywał w Szanghaju.
Twierdzi, że rozmawiał z amerykańskim ministrem przy dynastii Qing.
Cesarz pewnie myśli, że Ameryka to taki sprawiedliwy kraj.
Co zyskuje Allen, obracając się przeciwko Japonii?
Zgadza się. Tym razem cesarz przegrał.
To sprawozdania tłumaczy o każdym z krajów.
Kontaktuję się z tłumaczami z każdej placówki.
Jeśli się uda,
cesarz będzie musiał zająć stanowisko.
Sam skontaktuje się z amerykańskim ministrem przy dynastii Qing.
Nie kazałby zaaranżować spotkania?
Kto mógłby mu w tym pomóc?
SEKCJA ZWŁOK SHINICHIEGO KUDO
Podobno misjonarze z prowincji Hamgyong
pomagają cesarzowi.
Gdy pytam o kogoś, potrzebuję jego dokładnych personaliów.
Na tym polega twoja praca. Rozumiesz?
Obudź się.
Dobrze. Zaraz się wszystkiego dowiem.
Powiedz temu idiocie Yong-ju, żeby wykonał swoją robotę.
Oczywiście.
KSIĘGA GOŚCI
Służby nie było.
Lee Deok-mun był sam.
Chyba miał gościa.
Pan posłał Lee Deok-muna, żeby przygotował dla kogoś pokój.
Gdzie jesteś?
No dalej.
POKÓJ 205 LEE DEOK-MUN
POKÓJ 205
LEE DEOK-MUN
Taki młody, a taki powolny.
PARK SI-DEOK, MIN. SPRAW ZAGRANICZNYCH
Ruszaj się.
Szybciej sam bym się doczłapał.
Nic dziwnego, że głodujesz.
Głodujesz, bo jesteś leniwy.
On...
On nie żyje!
Słyszy mnie ktoś? On nie żyje!
Co za okropieństwo.
Każdy kolejny minister umiera.
BUDYNEK RZĄDU
To może oznaczać,
że nad stanowiskiem ciąży klątwa.
Jeśli tego nie przerwiemy, przyjdzie kolej i na nas.
Kto to mógł zrobić?
Co powiedziała policja? Mają dowody?
Waż słowa.
Powinniśmy raczej ukrywać dowody.
Co zrobimy?
Będziemy siedzieć i czekać na śmierć?
Przekonamy się tylko w jeden sposób.
Mianujmy ministrem podejrzanego.
Sprawdźmy, czy zginie.
Intrygi Wan-ika
są okrutniejsze, niż myślałem.
Ktoś go powstrzyma?
Naprawdę nikt?
Wasza Wysokość.
Mianujmy Lee Wan-ika ministrem spraw zagranicznych.
Wasza Wysokość.
Mianuj Lee Wan-ika.
Wasza Wysokość.
Musisz mianować Lee Wan-ika.
- Wasza Wysokość. Wysłuchaj nas. - Wasza Wysokość. Wysłuchaj nas.
Nie mam wyjścia?
Wasza Wysokość.
- Ja to zrobię. - Nie mieszaj się.
Wiedziałeś, że tak będzie.
Nie zostawiaj mnie
samego w tym pałacu.
Wasza Wysokość.
Niedawno widziałem przed moim domem
podejrzanego mężczyznę.
Miałem złe przeczucie.
Podejrzany mężczyzna i złe przeczucie to bezużyteczna informacja.
To nie wszystko, z czym przyszedłem.
Zapytał mnie,
czy to dom Go Sa-honga.
Przecież wszyscy w Hanseong to wiedzą.
No i?
Już to wydało mi się dziwne,
a potem spotkałem go przed hotelem.
Przyszedłem od razu po tym, jak odebrał klucz.
Ta informacja na coś się zda?
Pamiętasz jego twarz?
Wtedy może się przyda.
Oczywiście, że pamiętam.
Gość, który wychodził?
Co z nim?
Zainteresował mnie.
Który ma pokój?
Wiem, kto jest w 303 i 304.
Czyżby 102?
A może 205?
Znowu przeszukasz pokoje?
Będę musiała zamknąć hotel.
Myślisz, że jak ja czuję się z tą wiedzą?
Zlituj się nade mną.
Nie mogę zdradzać informacji o gościach.
Sam sprawdzę.
LEE DEOK-MUN
Lee Deok-mun?
Na pewno się tu nie zatrzymał.
Kto zatrzymał się w pokoju 205?
Zwykle tak zdeterminowany jesteś,
gdy chodzi o tę sukę.
Taka ładna twarz, a takie brzydkie słowa.
Jest tylko kwiatem odzianym w jedwab.
Masz do niej za dużą słabość.
Dziękuję za troskę,
ale już za późno.
O co tyle szumu z samego rana?
Przepraszam.
Mam wieści z prowincji Hamgyong. Powinien ich pan wysłuchać.
- Mów. - Tak jest, panie.
Cesarz rzeczywiście planuje wysłać potajemną wiadomość.
Misjonarz z Hamgyong jest w drodze do Hanseong.
Nazywa się Joseph.
Są informacje,
że pisał listy do Hanseong.
Przechwyciliśmy jeden z nich.
Adresowany do ciekawej osoby.
To Eugene Choi.
Pełni obowiązki amerykańskiego konsula
i jest oficerem piechoty morskiej.
To nie ten Amerykanin,
który groził Lee Se-hunowi?
Ten sam.
Co więcej, jakiś czas temu
cesarz osobiście odwiedził hotel Glory.
A ten człowiek od dawna tam mieszka.
Co to za bzdury o „Bożej łasce”?
Misjonarz powinien się modlić.
Czemu miesza się w politykę?
Przeszukaj pokój tego Amerykanina.
Przekonajmy się, czy broni interesów Amerykanów, czy kogoś innego.
Kto go wie?
Jak już tam będziesz,
połam komuś ręce czy nogi.
Ten cały Bóg jest po stronie Joseon czy nie?
Przekonajmy się.
Jadłeś śniadanie?
Częstuj się.
Dziękuję.
Przyniosłam świeży ręcznik, proszę pani.
Dziękuję.
Dobranoc.
Nie mów osobie,
którą próbujesz chronić, że ci dzisiaj pomogłam.
To będzie nasza tajemnica.
Na co tak patrzysz?
Dziwne.
Byłam na trzecim piętrze.
Jestem pewna, że ktoś był w pokoju 304,
ale klucz jest tutaj.
Ach, tak.
Tak?
Zanieś to do pokoju 205.
Oczywiście.
POKÓJ 303
Zrobiła to pani celowo?
Odwróć się powoli.
Co się dzieje?
Strzelaj.
Mam dla siebie śliczną tarczę.
Su-mi.
Zamknij oczy.
Przesuń się w lewo.
Opróżnijcie mu kieszenie.
Co to za zdjęcie?
Narkotyki.
Potrzebuję narkotyków. Opium!
Inaczej umrę.
Dajcie znać, jak mu się polepszy.
Lee Deok-mun?
Tak przedstawił się mężczyzna, którego pan aresztował.
Lee Deok-mun pracuje dla Lee Wan-ika.
To kuzyn wiceszambelana Lee Jeong-muna...
Żona Lee Deok-muna pochodzi z tego rodu.
Rodu pani Ae-sin.
Co jeszcze powinienem wiedzieć?
Kto zatrzymał się w pokoju 205?
To wszystko, co wiem.
Oby przydały się panu te informacje.
Lee Deok-mun to ja. Chciał mnie pan widzieć?
Jego żoną jest pani Ae-sun, kuzynka pani Ae-sin.
Zatem sami są kuzynostwem.
Wynajął pan dla kogoś pokój
na swoje nazwisko w hotelu Glory.
Kim jest ten człowiek?
Znajomym. Gdzie on jest?
Aresztował go pan?
Wynajął pan pokój na swoje nazwisko,
więc to pan ponosi za wszystko winę.
Wiem o tym. Gdy byłem w Mandżurii,
- bardzo mi pomógł. - A konkretnie?
Co takiego zrobił?
Powiedzmy, że pokazał mi okolicę.
Po co panu lekarz?
Sam pan widział,
że niestabilny człowiek został postrzelony.
Czyż nie wymaga leczenia?
Co takiego panu pokazał, że zyskał...
tak oddanego przyjaciela?
To i owo.
To pan go postrzelił?
W przeciwnym razie on strzeliłby do mnie.
Nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy.
Wie pan, dlaczego pański znajomy
miał taki zamiar?
Nie wiem.
Dla kogo pracuje?
Tego też nie wiem.
Nie mam pojęcia.
Ledwo uszedł z życiem.
Chyba należy mu się pomoc?
Wejdzie tylko lekarz.
Moi ludzie będą ich pilnować.
Żadnych rozmów.
Doskonale.
Przyczyna śmierci mojego męża
pozostaje niewyjaśniona.
Wyniki sekcji zwłok.
Wyniki sekcji zwłok,
które wskazują na prawdziwą przyczynę śmierci
pani męża.
Hino, skąd w tobie tyle agresji?
Wiesz, dlaczego lubię szermierkę?
Mogę wycelować w konkretne miejsce
i szybkim, precyzyjnym ruchem kogoś pokonać.
To prawda, ale przeciwnik też ma floret.
Im bardziej zacięcie walczysz,
tym więcej słabości odsłaniasz.
Powinnaś być bardziej elegancka.
Chciałabym zachowywać się godnie,
ale świat mi nie pozwala.
To sprawa osobista.
Co ważniejsze, wkrótce opuszczę Joseon.
Poślij wiadomość na drugi brzeg rzeki.
Powinienem spotkać się z misjonarzem z prowincji Hamgyong
wcześniej, niż planowałem.
Te sprawozdania tłumaczy dla Lee Wan-ika...
Chcę je wkrótce przejrzeć.
Naturalnie.
Przyszedłem, bo Sang-mok się nie odezwał.
Na dachu był zawieszony but.
Ktoś wystawił Sang-moka.
Ostatnio pracował w Jemulpo.
Jeśli został zdemaskowany,
to tylko przez Musin.
Stowarzyszenie Musin nie celowało w Armię Sprawiedliwych.
Dlatego
nie uważaliśmy ich za wrogów.
Trudno decydować o kolejnych krokach na podstawie przypuszczeń.
Miej na nich oko
i kontynuuj naszą misję.
Wiadomość z pałacu.
Sang-mok nie jest już dostępny,
więc brakuje nam ludzi.
Co robić?
Nawet jeśli Ae-sin będzie ci przydatna,
nie wykorzystuj jej zbyt często.
Czasami nie mów jej wszystkiego.
Proszę.
Zrobię to.
Nie możesz.
A co jeśli natkniesz się na Lee Wan-ika?
Ufam twojej strzelbie,
ale nie ufam tobie.
- Proszę. - Nie.
Znajdź kogoś.
Dziękuję.
Miło mi się spaceruje u pańskiego boku.
Spróbujmy. Miłość.
Ze mną. Spróbujmy tego.
Niech to. Co jest z tym nie tak?
Rety.
- Czemu to... - Skąd to masz?
Co robisz...
Matko. Już panienka skończyła?
Otworzyłam, bo nie chciałam, żeby się popsuło,
a to zaczęło grać. Samo z siebie.
Zapytałam,
skąd to masz.
Prawdę mówiąc,
ten Amerykanin mi to dał
i kazał panience przekazać.
Widziałaś go?
Kiedy?
Jakiś czas temu.
On...
A niech to.
Panienko.
On chyba wyjeżdża.
Wyjeżdża?
- Kiedy? - Nie było okazji zapytać.
Może dzisiaj, może jutro.
Może już wyjechał.
Zostawił to panience
i powiedział, że to za wyprawę łodzią.
Niech panienka poczeka.
Matko.
Nie może panienka wyjść w tym ubraniu.
Przyszedłeś.
Dokąd się pani wybiera
w tym stroju?
Potrzebujemy dodatkowej pary rąk.
Pomoże nam pani?
Tak.
Zostało jeszcze trochę naczyń.
Niech panienka z nimi skończy.
Dobrze.
TOKIO, WIOSNA ROKU 1874, GO SANG-WAN
APTEKA
„Eugene Choi”. Co tu robi ten list?
Kim jesteś? Zapytałem, kim jesteś?
Lee Deok-mun opiekuje się tym opiumistą,
a lord Lee opiekuje się nim.
Jedynym dowodem, że nie jestem po jego stronie,
jest to, że bardzo pragnęłam, żeby pan przeżył.
Gu Dong-mae kopie sobie swój własny grób.
To nic złego.
Pewnie wszystko widziałeś.
Nic mi nie jest. Przywykłem.
Chciałbym zobaczyć, jak używa jej pani,
by iść dalej swoją drogą.
Nawet, jeśli wszystko zataję, udam, że nic nie wiem...
To donikąd mnie nie zaprowadzi.
Póki żyję
pozostanę Ae-sin z rodu Go.
Nie ma przyszłości,
w której moglibyśmy być razem.
Napisy: Adam Sikorski